link desc
Professioneel CV maken?
Klaar in 3 stappen!

Ik wens je blunders en missers toe


blunders en missers
Als freelance trainer moet ik, net als jullie, nog regelmatig solliciteren. Mezelf voorstellen, een mini-training verzorgen om te laten zien wat ik in huis heb, een voorstel uitbrengen, allemaal vormen van solliciteren. En de ene keer gaat dat, net zoals bij jullie, stomweg beter of lekkerder dan de andere keer. Zo was ik laatst bij een kennismakingsbijeenkomst van een groot opleidingsinstituut dat voor haar verschillende bedrijfsonderdelen meerdere trainers en docenten zocht. Hierbij moet je denken aan een docent ICT, een Scriptiebegeleider, een docent Spaans maar dus ook een trainer Management Vaardigheden. Voor die laatste rol was ik in beeld.

Op interactieve wijze voorstellen

Van tevoren was ons verteld dat we tijdens de sessie onszelf  ‘op interactieve wijze’ dienden voor te stellen en dat we daar maximaal 5 minuten voor hadden. Twee medewerkers van het instituut zouden ons beoordelen en informeren over een ‘go’ of ‘no go’ voor deze posities. Eigenlijk een keiharde sollicitatie dus! En hoewel ik als trainer wel beeld heb bij wat er onder ‘interactief’ wordt verstaan, moet ik bekennen dat de uitnodiging niet heel concreet aangaf wat de bedoeling was.

Technische hulpmiddelen

Zo had een medespreker een totaal ander idee bij wat er van haar verwacht werd. Het betrof degene die voor de rol van Scriptiebegeleider was uitgenodigd; een echte wetenschapper die inmiddels aan haar eigen promotieonderzoek was begonnen. In haar wereld betekent ‘interactief’ dat je gebruik maakt van technische middelen. En omdat er in de uitnodiging stond dat er een beamer en flipchart beschikbaar waren, was het voor haar zo klaar als een klontje; ze moest gewoon een mooie, aantrekkelijke powerpointpresentatie voorbereiden!

Toehoorders actief betrekken

Voor mij betekent interactief iets heel anders, namelijk: je toehoorders actief betrekken in je verhaal, deelnemers met elkaar aan het werk zetten, afwisseling bieden! Kortom – interactie tot stand brengen door de manier waarop je dingen zegt of doet maar ook door de werkvormen die je aanbiedt. Maar goed, een ondersteunende powerpoint is natuurlijk handig dus dat had ik ook voorbereid. Nou ben ik echt geen computer nitwit maar sinds ik de overstap heb gemaakt van Windows naar Mac (Apple en z’n mooie goodies) gaan er nog wel eens dingen niet precies zoals ik ze van tevoren bedacht en gepland heb. Zo kreeg ik tijdens mijn 5 minuutjes de beamer niet aan de praat met mijn laptop (sorry – ik moet natuurlijk zeggen ‘mijn MacBook’). Niks aan de hand want ach . . . een beetje trainer kan improviseren. Ik dacht nog “mooi, dan kunnen ze meteen zien hoe ik met onverwachte situaties omga” . . . .

If you fail to plan, you plan to fail

Mijn sheets zijn vaak tegelijkertijd mijn ‘draaiboek’ voor een training; elk plaatje heeft een specifiek praatje. Zo weet ik precies dat ik bij slide 1 iets moet zenden en dat ik bij slide 2 verder ga met ontvangen of een werkvorm toelichten om vervolgens interactief aan de slag te gaan. Doordat ik ervoor koos om te improviseren en niet langer naar mijn laptop te kijken (en ik natuurlijk best een beetje zenuwachtig was) heb ik werkelijk alle beginnersfouten gemaakt die je je maar kunt voorstellen. NIET beginnen met een leuke ijsbreker, NIET starten met een prikkelende vraag aan m’n publiek, NIET aangeven wat het onderwerp of het doel van mijn presentatie was . . . vreselijk!

Om hulp vragen

Tot overmaat van ramp deden alle anderen het na mij veel beter en dat niet alleen, er was een meneer in de groep die ook even aan het klungelen was met zijn presentatie en een heel andere keuze maakte. Hij vroeg om hulp (die hij uiteraard gewoon kreeg!) en bleef net even wat langer prutsen want, zoals hij ook aangaf, zijn sheets vormden de basis van zijn presentatie. Uiteindelijk hield hij een vlammend betoog. Voor mij gold net zo goed dat de presentatie de backbone van mijn verhaal was maar ik moest het weer zo nodig stoer, anders en alleen doen . . . De verkeerde keuze dus!

Ze willen met me verder

De bijeenkomst ging verder en ik heb natuurlijk mijn best gedaan om de andere sprekers te helpen wanneer ze om mijn interactieve bijdrage vroegen. Enerzijds omdat ik het hen gunde om wel goed uit de verf te komen, anderzijds omdat ik er vanuit ging dat mijn verdere gedrag in de groep deel uit zou maken van de indruk die ik zou achterlaten op de twee beoordelaars. Kennelijk heeft dit geholpen want na afloop van de bijeenkomst kreeg ik te horen dat ze weliswaar even hebben getwijfeld, maar toch graag met mij verder wilden.

Enorme kater

Kan je je voorstellen dat ik hier een enorme kater aan over heb gehouden? Herken je bijvoorbeeld dat je veel gevoeliger bent voor het negatieve in deze mededeling in plaats van het positieve? Mijn omgeving reageerde bijvoorbeeld direct met: “Wat goed, je bent dus door!” terwijl ik vooral bezig was met “Ja maar, ik heb het echt heel slecht gedaan”.

Kwetsbaarheid

Waarom leg ik mijn ziel nou zo bloot aan jullie!? Waarom toon ik mijn kwetsbaarheid op zo’n manier dat (in potentie) heel Nederland – en dus ook de beoordelaars van dit opleidingsinstituut – het kunnen lezen!?? Het zou toch veel krachtiger zijn om je helemaal vol te stampen met tips over hoe je je staande moet houden, hoe ik het ook heb gered of hoe ik het uiteindelijk toch maar mooi in mijn voordeel heb weten te draaien.

Complete onzin

Omdat dit echt complete onzin zou zijn! Niets menselijks is ook mij vreemd en volgens mij heb je er veel meer aan als je leest dat iedereen, dus ook ik of mijn buurman of jouw (oud)leidinggevende of voormalige collega, met schaamte en onzekerheid rond loopt. Misschien zit de kunst juist wel in dit kunnen toegeven en erkennen. En er van te leren! En soms kun je die les niet meer in die bewuste sollicitatieprocedure toepassen maar wel bij alle volgende. Je begrijpt dat ik echt nooit meer m’n MacBook dicht klap en denk ‘ik schud het wel uit m’n mouw’. Ik ben weliswaar sterk in improviseren maar alleen als ik de stof van binnen en buiten ken . . . en mijn mini-training had ik gewoon nog onvoldoende in de vingers dus ging ik hartstikke nat!

Ik wens je veel blunders en missers toe!

Hoe paradoxaal deze boodschap ook is: ik wens je oprecht de nodige blunders en missers toe omdat ik er van overtuigd ben dat je hier van leert en groeit. Maar omdat dit best pijnlijk kan zijn heb ik toch nog een tip voor je: zoek zo snel mogelijk na deze pijnlijke ervaring iemand op van wie je weet dat die heel goed is in jou te troosten of een goed gevoel over jezelf te geven. En vaak doen ze dat door ‘recht te lullen wat krom is’. De wetenschappelijke term hiervoor is cognitieve dissonantie en geloof me . . . het is aangetoond dat dit helpt. Dus laat die dierbare vriend of vriendin maar zeggen “joh, die baan paste waarschijnlijk toch niet bij je!”. Of laat je partner lekker roepen dat “het vast niet zo’n prettige man of vrouw was om voor te gaan werken dus blij toe!”

Heel veel sterkte en steun gewenst bij het vallen en opstaan in de zoektocht naar een nieuwe baan!

Lettie Ambagtsheer

Over Lettie Ambagtsheer

Lettie staat als Hbo Psycholoog met beide benen op de grond; bij haar geen zweverige sessies op de bank maar prettige discussies waarbij een lach en een traan vaak hand in hand gaan. Doordat ze vrijwel direct de vinger op de zere plek weet te leggen ben jij sneller geholpen bij het vinden van nieuw gedrag waarmee je wél succesvol zult zijn: in die nieuwe job, in samenwerking met anderen of in contact met je medewerkers. Meer..

cv.nl Tags: , , , ,


Sorry, comments for this entry are closed at this time.

Menu