link desc
Professioneel CV maken?
Klaar in 3 stappen!

Back to school


school

Sinds een paar maanden geef ik les aan een Hogeschool met internationale studenten. Een geweldig leuke klus maar het is soms net alsof ik zelf weer terug in de schoolbanken ben. En mijn (lagere) schooltijd was nou niet de leukste tijd.

Ouder-Volwassene-Kind met 17-jarigen

Iedereen die mij als trainer kent, weet dat ik van een zo Volwassen mogelijke aanpak houd: in het hier-en-nu werken met de situaties die zich op dat moment aandienen die te maken hebben met het trainingsonderwerp. Wat overigens niet wil zeggen dat ik niet regelmatig vanuit Kind reageer of onderwerpen vanuit de Ouder benader. Wat ik onder een Volwassen aanpak versta, is dat ik de ander serieus neem ook al reageert hij of zij onhandig of soms ronduit kwetsend of vervelend. Ik wil met de ander in gesprek komen over de oorsprong van dit gedrag, diens gedachten en gevoelens hierbij. Vaak geeft dit aanleiding tot het onderzoeken en uitproberen van nieuw gedrag.

Eigen schuld, dikke bult

Met de nodige arrogantie begon ik dan ook aan deze klus met de gedachte ‘weerstand is weerstand, of dat nou van een 50-er of een songvolwassene komt’. Nou, dat heb ik geweten! Ik begeleid meerdere groepen en ik geef verschillende vakken, allemaal nieuw en onbekend voor me. Sommige onderwerpen raken mijn jarenlange ervaring, andere zijn compleet nieuw. Mijn voorkeur voor improviseren en zijweggetjes inslaan, waar nuttig en nodig, is op dit moment dus niet echt aan de orde. Om heel eerlijk te zijn, ik vind het maar wát spannend allemaal: nieuwe doelgroep, nieuwe inhoud, nieuwe opdrachtgever. Doe ik het wel goed allemaal?

Tot overmaat van ramp was er een bepaalde les waarvan ik het overkoepelende verhaal onvoldoende kende of begreep. Ik had geen goed verhaal, de structuur was me niet echt duidelijk en – net als 50-ers dat kunnen doen – ze beten m’n kop eraf. Niks nieuws zou je zeggen! Dus wat bedoel ik dan met het feit dat ik te makkelijk dacht dat weerstand niets anders is dan weerstand?

Ik zat vooral mezelf in de weg. Ik ben namelijk niet alleen letterlijk back in school, ik ben vooral ook gevoelsmatig terug van weggeweest. Daar sta je dan, voor een groep kritische jongelui die mij weer helemaal terugwierpen naar een periode van mijn leven die ik toch echt achter me dacht te hebben gelaten. Interessant! En doordat ik zo met mijn eigen onzekerheden en twijfels bezig was, leek ik bijna niet meer in staat om gedrag in deze specifieke groep te kunnen duiden met een hypothese over de reden van dit gedrag. Ik dacht alleen maar: ze haten me! Ik doe het niet goed, dit komt nooit meer goed. Shit, dit gaat alle kanten uit en het is allemaal m’n eigen schuld. En dat was het zeker . . .

Time out!

Een week later zou ik opnieuw deze groep voor me hebben. Inmiddels had ik van een collega meer informatie gekregen. Opeens had ik de rode draad te pakken, begreep ik het doel van mijn workshops en wist ik er een beter – samenhangend – verhaal van te maken. Toch scheet ik peuken voor die les, ik zag er enorm tegen op om weer die kritische kiddo’s voor mijn neus te krijgen want ‘wedden dat ze weer m’n kop eraf hakken!?’. Dit is dus precies hoe belemmerende gedachtes werken: van kwaad tot erger.

Je eigen belemmerende gedachten zitten je meer in de weg dan dat ze je helpen. En dat geldt net zo goed voor je gesprekspartner. Train jezelf daarom in het nemen van een korte ‘time out’ en ga vragen stellen over wat je bij jezelf (en eventueel de ander) waarneemt.

Gelukkig draai ik al wat jaartjes mee en lukte het me een time-out voor mezelf in te lassen. Een uurtje treinen helpt daar overigens ook heel goed bij. Ik ging weer ouderwets achterhalen waar mijn eigen twijfels vandaan kwamen (mijn eigen schooltijd) en ik benutte de tijd om na te denken over de mogelijke redenen van het gedrag van een aantal studenten. Onzeker? Bang? Kritisch op zichzelf? Acting out omdat aanval de beste vorm van verdediging is? Eerdere onaangename ervaringen met docenten? Ik voelde me even een psycholoog van niks omdat ik nu pas in staat was dit soort onderzoekende gedachten te formuleren maar ach, ook ik ben maar een mens en soms ben je eventjes de weg kwijt.

Bij aanvang van de les was ik nog een klein beetje gespannen maar het onderwerp kon niet beter aansluiten: hoe ga je om met spanningen tijdens het geven van een presentatie. Mijn openingsvraag was dan ook “Waar heb jij in het bijzonder last van? Ben je onzeker of gespannen en zo ja, vertel er eens iets meer over.” Het zal je niks verbazen, degene die ik als grootste bully had bestempeld, bleek de meest onzekere van het stel te zijn! Had ik me daar nou zo druk om gemaakt?

Iets met knopjes

Ja! Want mijn knopje van lang geleden werd kennelijk toch behoorlijk ingedrukt door dit alles en daardoor ging ik weer ontzettend onhandige dingen doen. En daarmee ontketende ik precies het gedrag bij de ander wat mij nou juist zo onzeker maakt en de vicieuze cirkel is gestart. Misschien niet helemaal ‘eigen schuld, dikke bult’ maar wel iets waar je zelf aanleiding toe geeft EN wat je helemaal zelf kan stoppen.

Ook als werkzoekende heb jij je knopjes en die kunnen behoorlijk ‘ingedrukt’ worden tijdens het sollicitatieproces. Bedenk je dan vooral dat het echt niet alleen maar jouw eigen onzekerheid of onhandigheid is. Herken je bijvoorbeeld dat tijdens het gesprek met die ietwat jonge, onervaren HR medewerker het allemaal niet zo lekker loopt? Wedden dat het net zo goed zijn/haar onzekerheid is als de jouwe die maken dat het niet zo goed gaat! Of wat dacht je van dat gesprek waar ze de reden van de vacante job wel heel erg vaag houden zodat jij begint te twijfelen? Wedden dat er meer speelt dan alleen maar een vertrokken medewerker en dat ze hier behoorlijk over in de rats zitten! Of dat gesprek met die manager die alleen maar pittige, kritische vragen op je afvuurt wat je behoorlijk zenuwachtig maakt? Wedden dat hij enorm verlegen zit om een minstens zo pittige stevige nieuwe medewerker!

Help de ander door jezelf te helpen

Wat ik maar bedoel te zeggen is: je eigen belemmerende gedachten zitten je meer in de weg dan dat ze je helpen. En dat geldt net zo goed voor je gesprekspartner. Train jezelf daarom in het nemen van een korte ‘time out’ en ga vragen stellen over wat je bij jezelf (en eventueel de ander) waarneemt. Neem tijdens zo’n lastig gesprek letterlijk een pauze, zeg desnoods “wacht even, er gebeurt nu iets waar ik even over na moet denken” en benoem dan wat je ervaart. Zowel bij jezelf als bij de ander. Denk dan aan reacties als: “Het valt me op dat ik mooie stevige vragen krijg waar ik niet direct antwoord op heb maar die me wel aan het denken zetten over het belang en de zwaarte van deze baan. Kan ik daar wat meer toelichting op krijgen?” of “Ik kan er niet goed de vinger op leggen maar ik krijg het gevoel dat er meer speelt rond het ontstaan van deze vacature, klopt dat? Zou ik daar wat meer over mogen weten?” of “Ik merk dat ik nog heel veel vragen heb waar we niet direct uit komen, kan het zijn dat jij ook niet direct alle ins en outs over deze functie paraat hebt? Zijn er misschien nog meer mensen die ik over deze vacature kan spreken?”.

Niet geschoten is altijd mis dus waarom waag je het er gewoon niet op? Wie weet is de ander alleen maar heel erg blij met je hulp. Want dat is eigenlijk wat het is! Door jezelf te helpen, help je de ander ook.

Heel veel succes met deze nieuwe aanpak tijdens je eerstvolgende, minder soepel lopende gesprek!

Lettie Ambagtsheer

Over Lettie Ambagtsheer

Lettie staat als Hbo Psycholoog met beide benen op de grond; bij haar geen zweverige sessies op de bank maar prettige discussies waarbij een lach en een traan vaak hand in hand gaan. Doordat ze vrijwel direct de vinger op de zere plek weet te leggen ben jij sneller geholpen bij het vinden van nieuw gedrag waarmee je wél succesvol zult zijn: in die nieuwe job, in samenwerking met anderen of in contact met je medewerkers. Meer..

cv.nl Tags: ,


Sorry, comments for this entry are closed at this time.

Menu