link desc
Professioneel CV maken?
Klaar in 3 stappen!

Heb je even?


heb je evenIk moet een begin-twintiger zijn geweest toen mijn eerste leidinggevende in mijn allereerste baantje deze beruchte woorden sprak: heb je even? Ik was kort na het VWO-Atheneum aan het werk gegaan om jaren later alsnog verder te studeren. Op dat moment in mijn leven waren de omstandigheden er helaas niet naar om door te leren en mijn manager – laten we hem voor het gemak Bart noemen – was mede door mijn persoonlijke situatie een soort Ouder-figuur voor mij. En stiekem was ik ook nog een beetje verliefd op hem.

Ouder-Kind-verhouding

Bart was commercieel directeur van een hard- en software importeur. Booming business was het totdat de markt instortte. Tijd om te reorganiseren en hier en daar wat mensen te verschuiven of misschien zelfs te ontslaan. Tijdens mijn zomervakantie waren er gesprekken gevoerd met een organisatieadviseur en achteraf bleek dat een van zijn eerste adviezen was ‘dat onervaren meisje op het directiesecretariaat’ te vervangen. Vrij snel op mijn eerste werkdag na de vakantie vroeg Bart mij bij zich met de woorden heb je even? Ik voelde meteen al een kriebel maar ik drukte het weg met de gedachte dat hij vast wilde bijpraten om vervolgens zijn agenda door te nemen. Grappig hoe ik het dus wel aanvoelde maar ervoor koos me te vergissen. Vrij snel kwam de mededeling dat er afscheid van mij genomen zou worden en dat ik op zoek kon naar een nieuwe baan. Bleu als ik was heb ik me hier overigens niet tegen verzet. Ik had nog geen kaas gegeten van arbeidsrecht dus een contract voor onbepaalde tijd in combinatie met dit soort uitspraken zeiden me niet zoveel. Bovendien bevonden Bart en ik ons in een behoorlijke Ouder-Kind-verhouding dus dit was het einde van mijn eerste baantje.

Elk nadeel heb zijn voordeel

Heb je even heeft voor mij dus altijd nog (in een fractie van een seconde) die betekenis, namelijk: ‘Ik moet je iets heel vervelends vertellen . . . en het betreft jou en je toekomst . . . en de consequenties zijn ernstig!’ Ik pas dus wel op voordat ik in gesprek met iemand anders dezelfde woorden gebruik! Grappig genoeg is deze les op zo’n jonge leeftijd best gezond voor mij geweest. Ik ben loyaal maar niet tot op het bot, ik ga voor mijn werkgever maar niet tot elke prijs. Ik heb mensen op hogere leeftijd echt geknakt voor me gehad doordat ze zich zo in de steek gelaten hebben gevoeld door hun baas. Ik heb dat dus iets minder door deze vroege, nare ervaring. Zo zie je maar weer – elk nadeel heb z’n voordeel.

Hij ging graag het avontuur aan

Jaren na het ‘Bart-incident’ met inmiddels mijn Hbo-psychologie diploma op zak, werd ik tamelijk tegen de stroom in aangenomen door mijn toenmalige manager Hans. Voor het HR-adviesbureau waar hij een aantal teams aanstuurde, was hij namelijk op zoek naar nieuwe consultants. En het was gebruikelijk om voor de rol van assessor/trainer/coach uitsluitend universitair geschoolde psychologen aan te nemen. Nog niet zo lang geleden had hij al een Master Psycholoog aangenomen en eigenlijk vond hij het wel grappig om met mij, als Hbo-psycholoog, ook het gesprek aan te gaan.

Ik ben nooit helemaal los gekomen van de impact van deze woorden, dus mijn hart schoot me in de keel. Ik zal vast rood en toen wit zijn geworden en ik deed hard m’n best om nog zo neutraal mogelijk te reageren…

Intern assessment

Na een eerste kennismaking mocht ik verder en kreeg ik een intern assessment aangeboden. Een senior consultant deed het onderzoek en zijn advies was uitermate kort en bondig: afgetest, niet aannemen! Teleurgesteld maar nog hartstikke ambitieus nam ik hierover contact op met Hans. We gingen opnieuw met elkaar in gesprek en hij besloot het advies naast zich neer te leggen. Hij herkende zich namelijk niet in het beeld dat deze senior van mij schetste dus hij ging graag het avontuur met me aan.

De gewraakte woorden: heb je even?

Een enorme opsteker natuurlijk! Hans was mij kennelijk goed gezind en ik ging van start met een jaarcontract. Ik stortte me op alle nieuw te leren werkzaamheden en had het ontzettend naar mijn zin. Assessen was nieuw voor mij, dus dat kostte tijd en moeite, en van trainen – iets waar ik wel al bedreven in was – kwam het helaas wat minder. Ik was inmiddels mijn proeftijd door en ik zit op de vestiging in Amsterdam in een flexruimte te werken wanneer Hans op een redelijk hoog tempo langs mijn werkplek loopt en in het voorbijgaan de volgende gewraakte woorden sprak: “Heb je zo even voor mij?”. . . Zoals al eerder opgebiecht ben ik nooit helemaal los gekomen van de impact van deze woorden dus mijn hart schoot me in de keel, ik zal vast rood en toen wit zijn geworden (maar dat zag hij gelukkig niet, hij was immers allang mijn kamer voorbij gestoven) en ik deed hard m’n best om nog zo neutraal mogelijk te reageren met “Ja hoor . . . dat is goed”.

Innerlijke dialoog

Inmiddels bekend met de nodige TA-concepten lastte ik een kort reflectie-moment voor mezelf in. Ik sprak mezelf rustig en bemoedigend toe. Alles ter voorkoming van Kind- of Slachtoffer-gedrag! Zo liet ik mijn Volwassene de volgende vraag stellen: “Wat denk je dat hij wil bespreken?”. Waarop mijn Kind natuurlijk uitschreeuwde: “Ik heb vast iets verschrikkelijks doms of fouts gedaan!!!! . . . Oh neeh . . . ik vlieg er uit!”. Mijn Volwassene reageerde vervolgens weer met vragen en opmerkingen als: “Weet je dat zeker? Wat heb je de laatste tijd gedaan dan? Is er een aanwijsbare aanleiding voor een slecht-nieuws-gesprek? En hoe logisch is het om je te ontslaan? Ben je niet ruimschoots je proeftijd door? Weet je het dus wel zeker? Bovendien, is Hans je niet ontzettend goed gezind? Is het dus logisch of helpend wat je nu denkt?”.

innerlijke dialoog

Het heeft geen zin je daar al zo hevig over op te winden

Mijn Kind-gedachtes waren echter hardnekkig dus uiteindelijk kwamen we er ‘samen’ uit door het volgende te concluderen: “Ok, het enige dat je zeker weet is dat je je niet bewust bent van iets heel doms of fouts, je bent je proeftijd door dus het lijkt onlogisch dat je ontslagen gaat worden, toch wil hij iets met je bespreken en je weet gewoon niet waar het over gaat. Het kan zijn dat hij kritiek gaat geven maar dat weet je niet zeker. Hij is je goed gezind dus het is niet waarschijnlijk dat hij je iets ‘aan gaat doen’. Dus ga nou maar gewoon en wacht het af. Je weet domweg niet wat er gaat gebeuren dus het heeft geen zin je daar al zo hevig over op te winden.” Enigszins gekalmeerd ging ik naar de werkkamer van Hans.

Heb ik me dáár nou zo druk om gemaakt?

Hij begroette me allervriendelijkst, zei “Goed dat je er bent, wil je misschien wat water?” om door te gaan met het volgende: “Waar ik je over wilde spreken, er is een trainer onverwacht ziek geworden en nou vroeg ik me af of jij dat niet een leuke klus zou vinden?” Had ik me dus voor niks zo zorgen zitten maken! Een hele fijne ervaring want behalve dat ik me gezien voelde voor mijn andere kwaliteiten, heeft deze situatie een ontzettend ‘helend’ effect op mij gehad. Heb je even? blijven spannende woorden maar ze betekenen allang niet meer wat ze in de tijd met Bart voor mij betekenden.

Ik wens je een soortgelijke innerlijke dialoog toe zodat je de wereld weer wat strijdbaarder tegemoet kunt treden!

Lettie Ambagtsheer

Over Lettie Ambagtsheer

Lettie staat als Hbo Psycholoog met beide benen op de grond; bij haar geen zweverige sessies op de bank maar prettige discussies waarbij een lach en een traan vaak hand in hand gaan. Doordat ze vrijwel direct de vinger op de zere plek weet te leggen ben jij sneller geholpen bij het vinden van nieuw gedrag waarmee je wél succesvol zult zijn: in die nieuwe job, in samenwerking met anderen of in contact met je medewerkers. Meer..

cv.nl Tags: , ,


Sorry, comments for this entry are closed at this time.

Menu